Het Berregs is, net als het Nederlands, steeds aan verandering onderhevig.
Daardoor kan het zijn dat de spelling in oudere dictees afwijkt van de spelling(regels) in het nieuwe Berregs Woordenboek.

Lengst ’t veld 
IJ atter vrééselek nar uitgekeke; z’n eerste kleinkinneke. Stiekem oopte n’ie da d’t ’n manneke zou worre. Dan zou t’ie ‘m lere voeballe, net zoas ij da van zijn gròòtvader a geleerd. ’t Eerste van MOC attie zellef net nie g’aald, mar da d’ad alzeleve nie aan em gelege. 

Affèn, ‘t kreukeltje wier gebore n’en ij a geluk; ‘t was ’n jongeske. IJ kocht bedéén ééle kleine voebalschoentjes vor ‘m. Ure spulde n’ie metta jong b’alleve n’as de kleine moes ete n’of in z’nne luier a geschete. De kinderarts a gezeed da d’t kulleke n’in ’n spreidbroekske moes. De bevalling was namelek moeielek gewist want z’n moeder a vroeger pèèrd gereeje. Da kon wel ’s slecht zijn vor z’n eupe volleges diejen dokter. Wa d’n kullemetulle, docht opa, wa d’etta pèèrd ier nou mee te make? Oe gek ken ’t lòòpe? 

Later bleek da d’t manneke vuste lang in da spreidbroekske n’a gezete, want ij was t’r impessant éémaal nar gaan lòòpe. Net zoas ‘nne kooibooi za’k mar zegge. Bij MOC adde z’m in de verdedeging gezet; ij liep ommes zó brééd, dèèr kwam ginniemand lengst. En da klopte n’ok, mar ze spulde n’m wel éél dikkels deur z’n bééne. d’Andere kullekes van ’t elleftal noemde n’m al gauw Panna. Da von opa nie leuteg. 

Éél, éél affetoe makte n’t ventje ’n doelpunt en dan oorde d’r ééne n’éél ard kebaal make lengst de lijn; opa. Mar mééstal was ’t erremoej troef en assem weer ’s deur z’n brééd uitstaande pòòte spulde, miemelde n’opa stillekes: ’t is wezelek waar; ij ken inderdaad gek lòòpe.