Laatste dictee

Op de pèèrse sofa
Mè volle zeile n’en mè zevemijlslèèrze n’aan kwam Piet de spreekkamer van de zieleknijper binnewaaie.

Nijjeg plofte n’ie op de pèèrse sofa en stook gelijk van wal. ‘Nou motte gij ’s evekes goed nar mijn luistere’, zeetie/zee t’ie astrant tege dieje n’ersepanknutselèèr die t’r arstikke jong uitzag.

‘Meneer, meneer’, perbeerde die d’r tusse te komme vanachter z’n kompjoeter, mar Piet was nie t’ouwe. ‘Ik zijn éémaal van m’n trammetane deur da Berregs Diktee.

Al vieretwinteg jaar doen ik mee, mar kom ‘r tellekes mar bekaaid vanaf. Ik maak zoveul foute dasse gewòòn stoppe mè naarkijke! Mar, ambisie e’k genogt, ik wil ok welles/wel ‘s winne!

Mar agge nie éés wit oeveul foute dagge makt, nou dan aal d’oeweige/oe w’eige van alles in oew kop.

Bevobbeld, zou ik wel in Berrege gebore zijn? Of zou ons moeder vroeger swijle wa d’ebbe lòòpe te ver’apschèère mette bullemesjant van Pindurrep? Anders zou ’t Berregs schrijve toch as vaneiges motte gaan?

Berregs lulle, da’s ’n flutje van ’n sent, mar à’k/a’k ’t mot schrijve zijn‘k gauw uitgebezjoerd. ’t Is vréét ee!

Nou denkte gij meschient/messchient; wa legtie/leg t’ie n’achterleke tietie te zaneke, mar ik vraag oe dringend m’n perbleem ’s t’anneliezeere.’ Piet zakte wa d’onderuit en keek mè veul fedusie richting buro.

’t Schrepele ventje da d’ad zitte luistere, zee: ‘’k Zijn Student aan uis. De wepsaait leg d’ier plat. Oew dokter zit ierneffe. Dèèr motte zijn.”

Mè d’n smoel as ’n stééne bisschop zee Piet: ’Lammedamardoen’.