Presentatie bijnamenboek
12 november 2005
Eindelijk was het dan zover, na jaren van verzamelen en onderzoek, kon op
zaterdag 12 november 2005 het bijnamenboek gepresenteerd gaan worden.
Als locatie was toch weer gekozen voor café het Zwijnshoofd in het hart van de
binnenstad.
Al ver voordat de zaal openging kwamen er mensen binnengelopen. Ze wilden er
zeker van zijn dat ze een goede plek zouden hebben, om maar niks te hoeven
missen.
Om 16.00 uur pakte Brigit Bakx, namens de bijnamencommissie, de microfoon en
heette iedereen van harte welkom in het jarige Denissen (125 jaar). Ze gaf hem
daarna meteen aan de toenmalige vice voorzitter van onze stichting Piet Landa,
die op zijn eigen manier de middag officieel opende. Hij zei onder andere een
belangrijk ding en dat is dat het boek nog niet af is. We konden niet alles
achterhalen. Anders had het nog veel langer geduurd dan de ruim 4 jaren die we
aan het boek hebben gewerkt. Hierover straks meer.
Hierna vertelde Brigit over het ontstaan van het boek. Ze vertelde over de lijst
met bijnamen die ons jaren geleden door een bejaarde Bergse werd toegezonden.
Hoe we steeds weer werden aangetrokken om met die bijnamen iets te gaan doen.
Hoe we van de een naar de ander werden gestuurd, zodat we meer dan duizend
bijnamen bij elkaar verzameld kregen. Maar het bijeenbrengen van de namen was
niet zo'n probleem. Het achterhalen van wie 'wie' was en waarom hij of zij zo
genoemd werd wél.
Uren hebben we bij 'onze' senioren gezeten. Hartelijk werden we ontvangen en wat
konden ze veel vertellen.
Ook de mensen van het Archief hebben ons fantastisch geholpen. Dossiers, mappen,
boeken, foto's, tips, niets was teveel. Ze werden zelf ook steeds enthousiaster.
We wilden dit boek zelf gaan uitgeven. Voor het uitgeven van een boek heb je
geld nodig, behoorlijk veel geld. Onze Vrienden, een club mensen met een warm
hart voor onze Berregse taal, doneren ons al enkele jaren trouw een klein
bedrag. Dat was voor dit project echter niet genoeg. Meerdere sponsors werden
gezocht en gevonden.
Dankzij twee supersponsors konden we dit project gefinancierd krijgen en we zijn
hen dan ook vreselijk dankbaar.
En toen het boek. Alle informatie en een stapel foto's moesten worden omgetoverd
tot een boek, wat lekker leest, waar wat in te zien valt en dat je lekker
makkelijk pakt. Peter Bakx is er in geslaagd om onze wensen om te zetten in een
boek zoals we het bedoelden.
En toen was het 12 november 2005. We wilden het boek officieel presenteren, met
zoveel mogelijk gasten, want het is een boek voor alle Bergenaren. Cees Becht,
onze eerste na-oorlogse Prins Carnaval vonden we de aangewezen persoon om het
eerste boek in ontvangst te nemen. Hij heeft in het verleden veel betekend voor
de stad, hij heeft de carnavalscultuur na de oorlog smoel gegeven. Daarbij komt
ook dat hij, door zijn hoge leeftijd, nog veel mensen uit het boek persoonlijk
heeft gekend. Een mysterieuze gast werd gezocht, om hem ons eerste boek aan te
bieden. Gezocht en gevonden. We moesten haar van ver halen, van heel ver, over
landsgrenzen heen en nog verder. Ze was indertijd geëmigreerd naar Afrika.
Continenten werden doorkruist, maar we moesten nog verder. Ze mocht even uit de
Hemel neerdalen om nog een keer naast 'Nilles I' te staan.
Kaat Goris, oftewel Grijze Kaat, oftewel Kaat Aar in de War, oftewel Kaat de
Suukere, oftewel Miss Krabbegat kwam de zaal in onder de tonen van 'Suikerbos ik
wil je heb'.
Aan de arm van Jac Stuart weliswaar, maar vrolijk zwaaiend met haar wandelstok.
Haar sjerp met Miss Krabbegat had ze nog om. In 1956 had ze deze titel gekregen
van dezelfde Cees Becht aan wie ze nu het boek zou geven.
Kaat begon haar 'pratje' in het Zuid Afrikaans. Alhoewel deze taal veel lijkt op
het Nederlands, had ze toch snel in de gaten dat veel mensen in de zaal haar
niet konden verstaan.
Even zo gemakkelijk schakelde Kaat naar het Berregs, want je eigen dialect
verleer je toch nooit. Ze vond dat zij toch zeker in een bijnamenboek moest
staan, want ze had wel vier bijnamen!!
Cees Becht was zichtbaar verrast door haar aanwezigheid en samen haalden ze voor
iedereen nog wat leuke anekdotes op.
De mensen in de zaal vonden het prachtig en menig lachsalvo klonk door het
Zwijnshoofd.
Brigit bedankte Kaat en Cees Becht voor hun spontane 'act' en deed aan allen een
oproep om zoveel mogelijk boeken te kopen. We willen namelijk dat zoveel
mogelijk mensen het boek lezen en reageren op de oproep achter in het boek.
Aanvullingen, nieuwe namen, eventuele verbeteringen, dat zijn de dingen die we
graag willen bereiken.
Mense wir late prate n'over Berrege, d'r mense, n'en ad eve kan, in 't Berregs.
Hierna was het officiële gedeelte voorbij en kon de boekverkoop beginnen.
Dat lieten de aanwezigen zich geen twee keer zeggen. Rond de tafels waar de
boeken werden verkocht, was het een drukte van belang.
Wij kijken terug op een geweldige middag.
We hebben er veel nieuwe Vrienden bij gekregen en kunnen gelukkig stellen dat de
belangstelling voor het dialect in onze stad nog springlevend is.
Selu en dagge bedankt zijt da witte.
Foto-impressie van 12 november 2005.
Colofon
Het boekwerk geeft een opsomming van bijna
1000 bijnamen, hun betekenis en afkomst en diversen 'leutige' anekdotes Het boek heeft een omvang van 80 pagina's. 16 fotopagina's, bestaande
uit niet eerder gepubliceerd fotomateriaal uit diverse privé foto albums. Het
formaat is 16 X 24 cm, gedrukt op 90 grs. hv roman, creme wit, omslag 250 grs hv
gesat mc, voorzien van een beschermende glans laminaat.
Copywright : Stichting 'Dialectgenootschap De Berregse Kamer'
Site ontwerp/beheer: Bakx Reclamestudio
Best seen 1024 X 768 pixels